Τετάρτη, 07 Μάρτιος 2012 12:02
Aν κάποιος παρακολουθεί την πραγματικότητα της ελληνικής οικονομίας σε αριθμούς και ακούει ταυτόχρονα τις συζητήσεις στα περισσότερα ελληνικά μέσα ενημέρωσης σε σχέση με την συμπεριφορά της Ευρώπης έναντι της Ελλάδος, έχει κάθε λόγο να πιστεύει ότι η επιστημονική φαντασία τελικά δικαιώθηκε και έχουμε βρει τον τρόπο να επικοινωνούμε με ένα παράλληλο σύμπαν.Γιατί είναι πολύ δύσκολο να συμβιώνουν στο ίδιο σύμπαν και οι αριθμοί που περιγράφουν τι πράγματι συμβαίνει και οι αστικοί μύθοι που έχουν πλέον επικρατήσει για τις αιτίες της πρωτοφανούς και καταστροφικής κρίσης που βιώνει η ελληνική κοινωνία.
Ας ξεκινήσουμε από τους δεύτερους. Σε μικρές και μεγάλες εφημερίδες στην Αθήνα διαβάζουμε ότι η χώρα βρίσκεται σε καθεστώς ξένης κατοχής, σε πανελλαδικά κανάλια παίζονται επιθεωρήσεις που εμφανίζουν τους Γερμανούς ως ναζί που βασανίζουν σαδιστικά τον ελληνικό λαό, στις καθημερινές συζητήσεις η κυρίαρχη άποψη είναι ότι οι Ευρωπαίοι στύβουν την Ελλάδα και απομυζούν τον ελληνικό λαό, αριστεροδεξιοί «λαϊκοί ήρωες» κατηγορούν όσους συναινούν με το ευρωπαϊκό πακέτο» στήριξης ως ανθέλληνες, στον Τύπο γράφεται ότι για δάνεια των 5 δίς ευρώ καλούμεθα να πληρώσουμε,λόγω υπέρογκων τοκοχρεολυσίων 50 δίς κ.λπ.
Μετά ανοίγεις τις βάσεις δεδομένων με τους πραγματικούς αριθμούς (π.χ. η βάση δεδομένων του ΔΝΤ) και μεταβαίνεις σε έναν άλλο παράλληλο κόσμο. Ανακαλύπτεις για παράδειγμα ότι ούτε το 2010, ούτε το 2011 πληρώσαμε, ούτε φέτος θα πληρώσουμε έστω και ένα ευρώ με δικά μας χρήματα για τους τόκους και τα χρεολύσια των δανείων μας. Όλα τα δάνεια τού ελληνικού κράτους πληρώθηκαν και θα πληρωθούν και φέτος με άλλα δάνεια που μάς έδωσαν οι Ευρωπαίοι. Τα τελευταία 32 χρόνια πληρώνουμε όλα τα χρεολύσια με νέα δανεικά και από τα 24 τελευταία χρόνια, τα μισά πληρώναμε και όλους τους τόκους με δανεικά (είχαμε δηλαδή πρωτογενές έλλειμμα).
Μήπως όμως ήταν οι τόκοι πού πληρώναμε τοκογλυφικοί; Η απάντηση δίδεται από το πραγματικό επιτόκιο του υφιστάμενου χρέους μας. Το 2011 πληρώσαμε τόκους ύψους 16,4 δίς ευρώ με χρέος που ήταν στην αρχή του έτους 340 δίς ευρώ. Πραγματικό μέσο επιτόκιο δηλαδή 4,8%. Καθόλου άσχημα για μια χώρα που για δώδεκα από τα τελευταία εικοσιτέσσερα-χρόνια πλήρωνε όλους τους τόκους και τα χρεολύσια των δανείων της με νέα δανεικά και έχει να εμφανίσει πλεόνασμα σε προϋπολογισμό από τη δεκαετία του '70. Με το επιτόκιο αυτό όμως, για να φτάσουν τα 5 δίς να γίνουν 50 δίς (ο αστικός μύθος της τοκογλυφίας στον όποιο αναφερθήκαμε στην αρχή) πρέπει να μην πληρώνεις με δικά σου χρήματα καθόλου τόκους και χρεολύσια και να αφήσεις το κεφάλαιο να ανατοκίζεται με νέα δανεικά για περισσότερα από πενήντα (!) χρόνια.
Στο παρόν πολιτικό κλίμα η συμβουλή που δέχεται ένα δημόσιο πρόσωπο που επιμένει να πολιτεύεται, είναι να μην μιλά ή πάντως να μην αναφέρεται στην πραγματικότητα εφόσον αυτό έρχεται σε προφανή αντίθεση με το λαϊκό αίσθημα. Η συμβουλή αυτή ίσχυε βέβαια και τα προηγούμενα τριάντα χρόνια και οι φωνές που επέμεναν να μιλούν για τη δημοσιονομική αμεριμνησία παρέμεναν μειοψηφικές και απομονωμένες.
Προσωπικά έχω νιώσει το αίσθημα αυτό γράφοντας εδώ και σχεδόν τριάντα χρόνια για το πρόβλημα της δημοσιονομικής σπατάλης. Το πρώτο μου άρθρο στον πανελλαδικό Τύπο (Καθημερινή 1984), είχε ως βασικό θέμα την «επικίνδυνη διόγκωση του δημοσίου χρέους» και συνέχισα να επαναλαμβάνω το ίδιο σε τακτά διαστήματα στις δεκαετίες πού ακολούθησαν.
Το 2005 στην "Εστία" -που επί πολλά χρόνια βίωσε και η ίδια ως εφημερίδα παρόμοιες συμπεριφορές για τις αντίστοιχες απόψεις της- έγραφα π.χ. ότι αν επικρατήσουν οι λαϊκιστές, η Ελλάδα, ως χώρα με το μεγαλύτερο δημόσιο και ασφαλιστικό χρέος, θα είναι η χώρα που θα δοκιμάσει πρώτη την επερχόμενη κρίση του ευρωπαϊκού μοντέλου. Το 2009 έγραφα ότι ο επιπλέον δανεισμός είναι «ανήθικος» κ.λπ. Ο «βρεγμένος» συνεπώς «τη βροχή δεν τη φοβάται».
Γι αυτό και σήμερα συνεχίζω να επισημαίνω δημοσίως ότι πρέπει να δούμε επιτέλους την πραγματικότητα.
Η πραγματικότητα είναι σήμερα ότι οι ιδιώτες πιστωτές παραιτούνται, οικειοθελώς ή υπό το κράτος της ανάγκης, από 107 δίς χρέος προς όφελος του Έλληνα φορολογούμενου (το χρέος που διαγράφεται είναι ακόμα μεγαλύτερο εφόσον πρέπει να λάβουμε υπόψη και τα μικρότερα επιτόκια που θα έχει το νέο χρέος σε σύγκριση με αυτό που αντικαθιστά και το ελληνικό κράτος δανείζεται από το μηχανισμό διάσωσης με μέσο επιτόκιο κοντά στο 3,6%, όταν οι Ιταλοί και οι Ισπανοί δανείζονται οι ίδιοι κοντά στο 6%. Δεν είμαστε συνεπώς θύματα ούτε τοκογλύφων ούτε ξένης κατοχής. Είμαστε θύματα των επιλογών που έκαναν οι δημοκρατικά εκλεγμένες ελληνικές κυβερνήσεις επί μια ολόκληρη τριακονταετία. Ακόμα και τα όποια λάθη πολιτικής μετά το μνημόνιο, που έκαναν την αναπόφευκτη συρρίκνωση βαθύτερη και πιο επώδυνη απ’ ότι ενδεχομένως θα μπορούσε να είναι, οφείλονται ως επί το πλείστον στο ελληνικό πολιτικό σύστημα και κατά μικρότερο μέρος στα σφάλματα πολιτικής της τρόικα ή της Ευρώπης. Και ασφαλώς τα όποια λάθη των εκτός Ελλάδος δεν δικαιολογούν την θεωρία περί τοκογλυφίας ή ξένης κατοχής.
Το κύριο πρόβλημα της χώρας δεν βρίσκεται στο πακέτο διάσωσης, παρά τα σοβαρά μειονεκτήματά του (ιδίως την υπέρμετρη τιμωρία τού ιδιωτικού τομέα για να θιγούν κατά το δυνατόν λιγότερο οι κρατικοδίαιτοι στρατοί των δύο κομμάτων). Το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται στη νοοτροπία και συμπεριφορά του συστήματος ηγεσίας της χώρας: Πολιτικοί, ΜΜΕ, κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, ακαδημαϊκός κόσμος, συνδικάτα κ.λπ.
Και αυτό θα πρέπει να αλλάξουμε για να έχει η Ελλάδα μέλλον.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου